College!

naamloos

Of ik, Madelijn de Kleine, als ambassadeur van het vak bedrijfsgeneeskunde, een college wil geven op het LUMC. Natuurlijk! Zo gezegd, zo gedaan. Het voelde bijna als jeugdsentiment om weer in de collegebanken te zitten. Collegezalen die voor mij zoals ze nu zijn meer op gemeenteraadszalen lijken dan wat ik mij nog herinnerde (word ik dan toch al oud met m’n luttele 40 jaar…) en aan het einde van de middag nog helemaal vol zaten. Allemaal eigen microfoontje, iedereen netjes met laptop voor zich. Met bij de meesten keurig het collegedictaat erop, wat ik vanaf de bovenste rij, vanaf grote hoogte, voordat mijn college begon, goed kon zien. Er werd actief geleerd!

Leven patiënt buiten het ziekenhuis

Het was leuk om als ambassadeur van het vak bedrijfsgeneeskunde te worden uitgenodigd om aan te sluiten bij een college met als gast een patiënt met DM II. Om de studenten na het specialistische anamnestische deel door de endocrinoloog mee te nemen in het leven van de patiënt buiten het ziekenhuis. Om met elkaar en met de zaal in gesprek te gaan over de invloed van een ziekte op je leven, je functioneren, en wat de ziekte betekent voor jezelf in de uitvoering van je werk en je werkomgeving.

Het volledige perspectief

Dank voor de uitnodiging door de betreffende collega endocrinologie en de collega van sociale geneeskunde. Ze zien in dat het belangrijk is om in de opleiding geneeskunde het volledige perspectief te behandelen van ‘het behandelen van de ziekte en het functioneren met een ziekte’. Kortom, collega’s die het belang zien van een goede samenwerking tussen de curatieve geneeskunde en de bedrijfsgeneeskunde.

Wat ik zelf heb geleerd

Ik hoop natuurlijk dat ik de studenten een blik op ons mooie vak heb kunnen geven,. Maar ik heb zelf ook het nodige geleerd en ingezien:
1. De endocrinoloog heeft een leuk coschap bedrijfsgeneeskunde gehad tijdens haar opleiding en heeft mede hierdoor geleerd wat de meerwaarde van werk voor mensen is en wat hierbij de ondersteuning van de bedrijfsarts kan zijn.
2. De endocrinoloog praat met haar patiënten zelf ook over werk en de invloed van de ziekten op het werk. Dit maakte dat de aansluiting tijdens het college prettig verliep.
3. Het werd mij bij het binnenlopen van de collegezalen meteen duidelijk waarom ik niet heb gekozen voor een klinisch vak maar voor bedrijfsgeneeskunde. Weg uit de hiërarchie, uit het dagelijkse stramien van de kliniek en de SPSS. Werken in bedrijven waar ‘de mensen’ elke dag hun ding doen, waar ook mensen komen die niet ziek zijn. Werken met iedereen. En dan door een week heen ook nog bij verschillende bedrijven. Wat een verademing was en – zoals ik in de collegezaal voelde – voor mij nog steeds is. Ik doe gewoon mijn werk en tijdens mijn loopbaan trekt een groot deel van wat er gebeurt in Nederland aan mij voorbij. Met steeds andere en nieuwe uitdagingen én leuke contacten.
4. Willen we ons vak goed neerzetten dan zullen we op de universiteit zelf het voortouw moeten nemen, zelf de colleges moeten regelen en daarbij onze collega’s uit de curatieve sector vragen om aan te sluiten.

Eerste indruk is een daalder waard!

Nogmaals dank voor de collega’s die mij als ambassadeur het podium gaven, maar het inhoudelijk sterk en sexy neerzetten van de bedrijfsgeneeskunde is ook onze eigen verantwoordelijkheid. Hoe we dat kunnen doen? Het vak traumatologie sprak velen aan door de spectaculaire foto’s die we te zien kregen. Niet de foto’s waarop te zien was hoe een dag van een specialist verloopt op de poli. Daarom moeten we in beeld brengen wat het betekent om met obesitas te werken in de zorg, wat het betekent om ernstige eczeembeschermende kleding te dragen, wat het betekent om met een OCS als boekhouder te werken, wat het betekent om de diagnose epilepsie te krijgen als je beroepschauffeur bent. Daarom moeten we beeld brengen hoe we deze medewerkers hierbij kunnen ondersteunen. De eerste indruk is een daalder waard, ook bij bedrijfsgeneeskunde!


Studenten & faculteiten: opgelet!

Madelijn wil als ambassadeur graag over haar vak vertellen. Bijvoorbeeld in de vorm van een gastcollege. Ook maakt ze graag tijd vrij voor een gesprek over het vak. Interesse? Mail Madelijn.


Blogs & video’s

‘Continu je voelsprieten uitzetten in een bedrijf’
Pleidooi: meer onderwijsruimte, betere coschappen
‘Het beste van twee werelden’ (video)

madelijn-de-kleine

‘Continu je voelsprieten uitzetten in een bedrijf’

Madelijn de Kleine is bedrijfsarts en ambassadeur van de campagne: ‘Bedrijfsarts worden. Het betere werk!’ Ze werd onlangs geïnterviewd voor de nieuwsbrief van Immediator .

Je bent gevraagd als ambassadeur. Waarom heb je ja gezegd?
Eigenlijk simpelweg omdat ik denk dat het belangrijk is dat ons vak eens op een goede manier gepromoot wordt, en dat bekend wordt voor studenten wat ons vak nu eigenlijk inhoudt. Onbekend maakt onbemind, en dat is niet terecht!

Was dat niet zo dan?
Ik ben van mening dat de pers over het vak lang niet altijd goed is. Terwijl we allemaal weten dat mensen die in contact zijn geweest met een bedrijfsarts daar wel positief over zijn. Bovendien wordt steeds de verzuimbegeleidingskant, de controlerende kant, naar buiten gebracht. Terwijl preventie en de individuele begeleiding op het gebied van functioneren een veel groter, interessanter deel is.

Wat houdt dat stuk dan in?
De individuele begeleiding van medewerkers, dat zijn de gesprekken die je voert. Gesprekken waarin je mensen coacht in het onder controle krijgen van verschillende facetten van hun leven, waaronder ziekte, maar het is veel breder dan dat. De preventierol pak je door adviseur te zijn voor het hele bedrijf, van boven naar beneden. Door in gesprek te gaan met het management, dat vaak wel weet wat er niet lekker loopt, maar daar ook advies over wil. Maar ook door gesprekken te voeren met medewerkers. Dan zijn er natuurlijk altijd nog de PAGO’s waar iedereen het over heeft, maar eerlijk gezegd vind ik het continu je voelsprieten uitzetten in een bedrijf minstens zo veelzeggend als de PAGO’s. Ik doe deze PAGO’s zeker daar waar het nodig is, maar echte preventie zit hem in contact hebben met de organisatie. Zo ben ik net gestart bij een klant van Immediator waar ik met alle managers nu kennis maak, individueel in een gesprek. Ze vertellen me waar ze staan, waar ze mee bezig zijn en wat de doelen zijn. Ik vertel ze wat mijn rol is, en waarvoor iedereen in de organisatie bij mij terecht kan. Deze gesprekken zijn heel nuttig om het bedrijf te leren kennen en vice versa. Ze weten nu dat ze de bedrijfsarts kunnen bellen om te sparren, maar ik weet nu ook welke zaken er spelen en kan daarmee ook beter advies aan de klant geven. Tegelijkertijd denk ik dat heel veel bedrijfsartsen de bedrijven waar ze werken zo goed niet kennen, daarin is winst te boeken.

Wat maakt dan volgens jou een goede bedrijfsarts?
Iemand die lef heeft maar het wel leuk vindt om zich dienstbaar op te stellen. We moeten zorgen dat mensen met elkaar in contact komen. Het gaat niet om jou, maar om dat anderen in positie worden gezet. Communicatie is daarin de kern. Zowel in individuele begeleiding als in je overstijgende adviesrol. Je moet niet bang zijn om mensen de hemd van het lijf te vragen, privé, werk, sport, sociaal, maar met duidelijke uitleg waarom je dat doet en zonder dat ze zich bedreigd voelen. EN je moet durven communiceren over de gezondheid van de organisatie. Anders heb je in dit vak niets te zoeken.

Samenvattend, waarom zou je studenten dit vak aanraden?
Je bent breed bezig. In alle facetten. Medisch, maar ook in arbo, de individu in zijn context van de organisatie. Je komt bij verschillende bedrijven en leert veel mensen echt kennen. Heel veel afwisseling dus, en daar houd ik van. Houd je daar niet van? Word dan specialist. Het mooie is dat werk en privé supergoed te combineren zijn. Ik ben wel een bedrijfsarts die altijd goed bereikbaar is. Meteen zaken oppakken, iemand tips geven, niet afwachten. Dat maakt dat je escalaties kunt voorkomen. Dus je moet wel bereikbaar willen zijn, maar op welke werkdagen je op pad gaat, daarin ben je heel autonoom. Je planning is echt extreem flexibel. Het is echt een mooi vak!


Studenten & faculteiten: opgelet!

Madelijn wil als ambassadeur graag over haar vak vertellen. Bijvoorbeeld in de vorm van een gastcollege. Ook maakt ze graag tijd vrij voor een gesprek over het vak. Interesse? Mail Madelijn.


Blogs & video’s

‘Continu je voelsprieten uitzetten in een bedrijf’
College!
Pleidooi: meer onderwijsruimte, betere coschappen
‘Het beste van twee werelden’ (video)

madelijn-de-kleine

Mijn leven als bedrijfsarts

Deze week heb ik, Madelijn de Kleine, enkele dagen bijgehouden wat voor werk ik doe. Fragmenten uit het werkende leven van een zelfstandig bedrijfsarts.

Pincetgreep bij tomatenplanten

Dinsdag begeleid ik één keer per maand zelfstandige ondernemers namens de Amersfoortse/ASR die zich wegens ziekte arbeidsongeschikt hebben gemeld bij hun verzekeraar. Dit doe ik in het Westland. Veel van de zelfstandigen die ik spreek verdienen hun brood door specifieke werkzaamheden in de kassen dan wel in de kassenbouw. Vandaag sprak ik een man wiens expertise het was om tomaten op te draaien. Hij was hier zo goed in dat hij er een prachtig inkomen mee verdiende. Ik had er nog nooit van gehoord en vroeg wat de man dan de hele dag deed in zijn werk als tomatendraaier. Het komt er op neer dat hij de hele dag bezig is met het goed omhoog laten groeien van tomatenplanten, aan een draad. Hierbij heeft hij zijn duim en wijsvinger de hele dag in een pincetgreep. Door overbelasting waren bij hem hardnekkige klachten van de pezen en de peesschede ontstaan. Hij kan deze ene beweging de komende periode , niet meer maken en hierdoor ook zijn werk niet meer goed uitvoeren. Dit heeft grote invloed op het dagprogramma en de zingeving van de man zelf, op zijn inkomen en voor de klanten. Het maken van deze ene beweging, de hele dag door, het mooi laten groeien van de tomaten, was ZIJN expertise, niemand kan dat beter dan hij dat kan!

Stroeve samenwerking met collega

Op woensdag werk ik voor mijn kinderopvang klant. Als ouder ken ik de kinderopvang als klant. Ik had voor ik er begon als bedrijfsarts wel al een idee van wat er zoal gebeurt. Maar toch: het blijft interessant en nuttig om ook zo’n bedrijf steeds beter te leren kennen door de verhalen van de medewerkers en de managers. Heb je wel eens nagedacht over het verschil op je gemoedstoestand, op je gezondheid, op je hele welbevinden als je een hele dag in één ruimte met ongeveer 12 kleine kinderen samenwerkt met een fijne collega of met een collega waarmee het stroef verloopt? Als je een goede samenwerking hebt, elkaar respecteert, steunt en samen lol maakt dan maakt werk veel goed. Ik denk dan aan een vrouw die ik sprak met dusdanig vergroeide voorvoeten en tenen door een combinatie van hallus valgus, artrose en inmiddels vele operaties dat ik al pijn in mijn voeten kreeg door die van haar te zien. Maar ze werkte nog steeds volledig, in een situatie waarin ze veel moet staan en lopen. Het werk gaf afleiding en de energie om de pijn te onderdrukken. Maar de keerzijde hoorde ik vandaag ook. Als je niet al een ziekte hebt waarvan de klachten bij een slechte en gespannen samenwerking toenemen, dan zou je van de hele dag je tenen gekromd houden en het aangespannen houden van je buikspieren ziek worden. Hoe prettig is het voor de mensen om door hier open over te praten het gevoel te hebben dat je wordt begrepen. Als je al pratende zelf steeds beter begrijpt en voelt wat de invloed van de onderlinge samenwerking is op je klachten. Zodat je gaat begrijpen waar een aangrijpingspunt ligt om wat aan (de ernst) van je klachten te doen. Zodat je weer moed krijgt en een vernieuwd gevoel van controle over lichaam en leven. Soms zijn het maar hele simpele dingen, waar je bijna niet bij stil zou staan als je niet weet hoe mensen werken, die van grote invloed kunnen zijn op gezondheid.

Een bizar gevoel

Donderdag is voor mij altijd een goede afsluiting van mijn vierdaagse werkweek. Ik werk dan voor een bedrijf dat pakjes verstuurt over de hele wereld van en naar Schiphol. Het is hier nog ‘ouderwets vanzelfsprekend‘ om even bij de bedrijfsarts langs te lopen voor overleg. Van mensen met zeer ernstige gezondheidsklachten die in vertrouwen advies willen om te kunnen blijven werken tot het even opmeten van een bloeddruk. Vandaag had ik alles wat ik als bedrijfsarts wil. Inspectie met iemand van het bedrijf van de ventilatie van mijn eigen kamer waar ik me de laatste tijd zeer ‘bizar’ voel. Iets waar ik tot nu toe altijd een beetje makkelijk over was: waar wordt nu niet geklaagd over het klimaat? Ik dacht eerst dat het kwam door de twee biertjes de we na het trainen op woensdag drinken met het team. Maar na dit een paar keer niet gedaan te hebben kwam ik erachter dat er toch iets anders aan de hand was. Voor het eerst in mijn carrière moest ik toch erkennen dat het effect van een niet goed klimaat (te weinig O2, te veel CO2) groot kan zijn.

Zeer zieke medewerker

Deze donderdag ook een brainstorm met HR over de komende sessies met het management waarbij ze getraind gaan worden in de communicatie met hun medewerkers. Om in deze sparring meteen even in vogelvlucht een analyse te maken over de oorzaak van de ziekmeldingen in de loods (onder andere vergrijzing) en wat we in het licht van de bedrijfsbelangen en bedrijfspolitiek wel of niet verwachten te bereiken. Vandaag ook kennisgemaakt met het enige directielid dat ik in de afgelopen maanden nog niet heb gesproken. Om te horen waar de essentie ligt in het verdienmodel van de organisatie, wat de uitdagingen zijn voor de toekomst en welke impact dit op medewerkers kan hebben. Tussendoor enkele individuele begeleidingsgesprekken met als laatste een gesprek met een zeer zieke medewerker die desondanks nog steeds werkte. Vandaag was echter mijn inschatting dat het voor de man zelf en voor de veiligheid van anderen niet verantwoord was dat hij op dat moment werkte en met de auto naar huis zou gaan. De werkgever heeft geregeld dat een familielid met de taxi naar het bedrijf is gekomen om de medewerker met auto veilig thuis te brengen. Over enkele weken, als de nu lopende onderzoeken bij zijn specialist zijn afgerond, zal ik bellen met de specialist om te overleggen over de prognose van de man en de mogelijkheid om nog te kunnen werken. Is het nog verantwoord voor zijn ziekte? Is het voldoende veilig op het werk? Hoe kan de leidinggevende dit vaststellen? Lastige vragen die nog open staan.


Studenten & faculteiten: opgelet!

Madelijn wil als ambassadeur graag over haar vak vertellen. Bijvoorbeeld in de vorm van een gastcollege. Ook maakt ze graag tijd vrij voor een gesprek over het vak. Interesse? Mail Madelijn.


Blogs & video’s

College!
‘Continu je voelsprieten uitzetten in een bedrijf’
Pleidooi: meer onderwijsruimte, betere coschappen
‘Het beste van twee werelden’ (video)

hoofdbureau_politie_apeldoorn

Het mooiste onderdeel: het werkbezoek

Rond half een in de middag had ik stevige trek, maar bleken we niet naar het bedrijfsrestaurant te gaan. We gingen langs op een bouwplaats in de buurt. Daar kregen we een rondleiding van de enthousiaste voorman, die het zeer kon waarderen dat de bedrijfsarts even langskwam. Werknemers die enkele weken daarvoor bij de bedrijfsarts waren geweest voor een inzetbaarheidsadvies werden even opgezocht. Lukte het toepassen van de adviezen in de praktijk? Waar waren ze nu  mee bezig? Deden ze hun eigen werk of deden ze aangepast werk? Op de bouwplaats kregen we uitleg over containerbouw en over de malaise in de bouwwereld. Het was informatief, maar ook heel gezellig.

Zo leuk maken als je zelf wilt

Terug in de auto vertelde mijn gastheer dat je als bedrijfsarts het vak zo leuk kan maken als je zelf wilt. Het langsgaan op de bouwplaats was voor hem een nuttig, maar ook een leuk uitje. Hij kon dan zien of er veilig gewerkt werd en tegen welke obstakels men in de praktijk opliep na zijn inzetbaarheidsadvies. Maar hij kon dan meteen ook even overleggen met de leidinggevende over een lastig arbeidsconflict, een bijna-ongeval op de werkplaats, het gedoe met een onderaannemer en de uitkomst van het recentelijk uitgevoerde periodieke medische onderzoek (PMO). Hij werd niet betaald voor dit werkbezoek, het was ook geen verplichting vanuit de arbodienst. Voor hem was het  werkbezoek echter veel leuker dan in de bedrijfskantine van de arbodienst de boterhammetjes eten. Dit gaf hem energie. Als de bedrijfsgeneeskunde mij aansprak, dan was het soort bedrijfsarts dat ik wilde zijn afhankelijk van mijn eigen keuzes. De nadruk op het zelf vorm geven aan wat je belangrijk vindt in je werk is mij blijven inspireren om regelmatig een dagje mee te lopen met werknemers bij werkgevers waarvoor ik bedrijfsarts ben. De dagen dat ik op werkbezoek was zijn achteraf altijd de werkdagen waar ik met het meeste plezier aan terugdenk.

Mortieren en andere munitie testen op schietbaan

In mijn tijd bij de interne arbodienst van het ministerie van Defensie  waren er veel mogelijkheden om werkbezoeken af te leggen. Bijvoorbeeld een dagje heel vroeg opstaan om de vrachtwagens te helpen laden en daarna hoog boven het andere verkeer mee te rijden in een vrachtwagen. Veilig in een geluidsdichte container bij het afvuren van de Pantser Houwitser. Mortieren en andere munitie testen op de schietbaan. Met de bewaking mee over het (vrijwel verlaten) militaire vliegveld Deelen, zelf schieten op de schietbaan, het bijwonen van de Integrale Beroepsvaardigheden Training (IBT) zodat je ook beter snapt waarom daar vaak bepaalde blessures uit voortkomen.

Op pad met de politie

Sinds kort werk ik voor de Politie Eenheid Oost en ben ik een dag en een avond op pad geweest met de politie. Het helpt mij om een beter beeld te krijgen van wat het dagelijkse werk van deze beroepen inhoudt. Hierdoor sluiten mijn inzetbaarheidsadviezen beter aan bij de inzetbaarheidsproblemen waar de werkgever tegenaan loopt. Ik snap beter waar politiemensen stress van krijgen en waarvan zij opladen. Als een overspannen medewerker direct wil beginnen met de zwaarste klussen, zal ik hem of haar bijvoorbeeld tijdelijk tegen zichzelf in bescherming moeten nemen.

Ontspannen en constructief

Werknemers en leidinggevenden ervaren het vrijwel zonder uitzondering als heel positief dat de dokter een keer bij hen langskomt op de werkplek. Het vertrouwen in een onafhankelijk en gedegen inzetbaarheidsadvies wordt daardoor ook vergroot. Ik ben er kennelijk niet alleen voor de werkgever, maar ook voor de werknemers. De sfeer in mijn spreekkamer is daardoor meestal ontspannen en constructief in plaats van wantrouwend en afstandelijk. Uiteraard staan de belangen van een werknemer en de werkgever soms tegenover elkaar. De kunst is dan om beiden een zo adequaat mogelijk advies te verstrekken, zonder partij voor de werkgever of de werknemer te kiezen. Dat is soms een hele uitdaging, maar dat maakt het werk van de bedrijfsarts ook heel waardevol en interessant.


Studenten & artsen, opgelet!

Erik-Jan biedt geneeskundestudenten en artsen graag de mogelijkheid om een dag(deel) mee te lopen. Interesse? Mail Erik-Jan.


Blogs & video’s

Wat voor soort dokter wil ik worden?
Wat denk je van bedrijfsgeneeskunde?”
Altijd op zoek naar oplossingen

 

hoofdbureau_politie_apeldoorn

Een eenvoudig verzoek…

Sinds enige tijd combineer ik twee banen. Twee dagen per week ben ik bedrijfsarts bij de politie Oost Nederland en 2 ½ dag per week ben ik als bedrijfsarts onderdeel van het Multidisciplinair cognitief-gedragsmatig reintegratie team Zintens, onderdeel van Klimmendaal. Recent kwam een werknemer op mijn arbeidsomstandighedenspreekuur met het verzoek om een lichter veiligheidsvest te mogen dragen tijdens het werk. Hij had al jaren last van zijn schouders en kortgeleden had een collega met een chronische ziekte om medische redenen een lichter vest gekregen. Dat wilde hij ook, want een lichter vest zou zijn gevoelige schouders minder belasten. Of ik even een briefje wilde tekenen dat hij in aanmerking zou komen voor een lichter veiligheidsvest. Een eenvoudige vraag met een eenvoudige oplossing (zou je kunnen denken) …of niet?

SOLK

Mijn toegenomen kennis over Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijke Klachten (SOLK) neem ik mee in mijn spreekkamer als bedrijfsarts. Ik onderzocht de atletisch gebouwde, soepel bewegende vijftiger die de afgelopen maanden nog geen dag had verzuimd en vertelde hem over het gemodificeerde gevolgen model. Hiermee wordt een verklaring geboden waarom chronische klachten zoals aspecifieke rugpijn, schouderklachten, etc. niet overgaan met extra rust, vermijding of langdurige fysiotherapie. Met name aandacht, stress, overbelasting en angst zijn belangrijke, vaak onbewuste, psychologische factoren die de klacht onderhouden of zelfs verergeren. Deze benadering van zijn klachten was helemaal nieuw voor hem, maar het gepresenteerde model sprak hem aan. Hij herkende de angst voor een beschadiging van zijn schouder, helemaal omdat het al zo lang pijnlijk en gevoelig was. Ook het tijdelijk vermijden en vervolgens overbelasten was herkenbaar. Inderdaad had de orthopeed nooit een behandelbare afwijking kunnen vinden en alleen maar doorverwezen voor “therapie”.

Graded activity

Ik adviseerde hem een trainingsprogramma met geleidelijke opbouw (‘graded activity’) en veel aandacht voor de meespelende psychologische factoren. Met name het voortdurend aandacht geven aan de klacht en zijn zorgen of er toch niet iets fysieks aan de hand was ondanks alle onderzoeken door de orthopedisch chirurg, was in mijn visie een onbewuste, onderhoudende factor. Hij had in mijn beleving behoefte aan een fysiotherapeut met veel psychologische kennis en kunde. Als dat onvoldoende zou helpen, was een langduriger multidisciplinair traject een overweging. Hij verzuimde niet, maar de schouderklachten hadden wel consequenties voor zijn hobby en zijn privéleven.

Niet-helpende overtuigingen herkennen

Een lichter vest leek mij dus niet de juiste oplossing voor zijn klachten. Een zwaarder vest en  gerichte training plus het leren herkennen van niet-helpende overtuigingen leken mij de route naar herstel en vermindering van klachten. Ik had uitgebreid de tijd voor dit consult genomen en positieve feedback ervaren, maar toch verraste de werknemer mij met de volgende opmerking: “Dokter, ik vind het een mooi verhaal wat u heeft verteld over mijn langdurige schouderklachten, maar ik had liever gewoon een lichter vest gehad!”

Anamnese en advies

Het belangrijkste onderdeel van het medisch onderzoek in de bedrijfsgeneeskunde is de anamnese. Het belangrijkste medicijn van de bedrijfsarts, is ons advies. De wijze waarop je je advies formuleert en communiceert, bepaalt de mate van acceptatie door de werknemer. Ieder heeft hierin zijn eigen stijl, zijn eigen successen en zijn eigen valkuilen. Soms is het heel simpel, en soms is het heel lastig.


Studenten & artsen, opgelet!

Erik-Jan biedt geneeskundestudenten en artsen graag de mogelijkheid om een dag(deel) mee te lopen. Interesse? Mail Erik-Jan.


Blogs & video’s

Wat voor soort dokter wil ik worden?
“Wat denk je van bedrijfsgeneeskunde?”
Het mooiste onderdeel: het werkbezoek
Altijd op zoek naar oplossingen

leonie-mooyman

‘Ik wil de héle mens kunnen zien’

In mijn werk als bedrijfsarts in opleiding heb ik, Leonie Mooyman, ontdekt dat bedrijfsarts een veel breder en uitdagender vak is dan ik vooraf had gedacht. Het is een enorm breed vak met grote maatschappelijke relevantie. Als bedrijfsarts bewaak je dat mensen zo goed en gezond mogelijk aan het werk blijven. En daarmee dat ze kunnen meedraaien in de maatschappij.

Brede insteek, veel variatie

Een van de grootste pluspunten van dit vak is de brede insteek. Ik wil de héle mens kunnen zien, niet alleen zijn aandoening, knelpunt of handicap. Het gaat mij juist om de vraag hoe iemand ondanks de aanwezigheid daarvan zo goed mogelijk kan blijven functioneren. Die benadering zorgt meteen ook voor enorme variatie, want je moet iedere keer opnieuw kijken wat er nodig is. Hoe blijft deze persoon zo goed mogelijk aan de slag? Hoe komt hij maximaal tot zijn recht? In die zin vind ik het steeds weer een verrassing wat de dag brengt.

Ruimte, ondersteuning en begeleiding

Toen ik in 2015 bij Arbo Unie over een opleidingsplek ging praten, was er meteen een klik. Het voelde gewoon goed en dat doet het nog steeds. Hier krijg ik de ruimte om te doen wat ik wil. Maar ook de ondersteuning en de begeleiding die nodig zijn om uit te vinden hoe ik zaken het best aan kan pakken. Naast een vaste studiedag heb ik iedere week anderhalf uur overleg met mijn interne begeleider, dan bespreken we waar ik tegenaan ben gelopen. Dat kan een casus zijn, maar net zo goed een offerteverzoek of adviesvraag. Ik heb gemerkt dat mensen soms heel andere verwachtingen van je hebben dan je denkt. Dan is het ontzettend waardevol om met een ervaren collega te kunnen bespreken hoe je tot een goede afstemming komt.

Meelopen?

Oh ja: je kunt me altijd mailen als je een dagje wilt meelopen!


Leonie Mooyman in het kort

* Bedrijfsarts in opleiding bij Arbo Unie, ambassadeur campagne ‘Bedrijfsarts worden. Het betere werk’
* Focust op: overheids- en semioverheidsinstellingen
* Werkt bij Arbo Unie sinds: 2015
* Heeft ervaren: ‘Ik ontdekte dat bedrijfsarts een veel breder en uitdagender vak is dan ik vooraf had gedacht’


Video

Voel me vrij en verantwoordelijk’

erik-jan-van-wijhe

SOLK: Een complex, gedragsmatig probleem

Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijke Klachten (SOLK) komt bij alle medisch specialisten voor, maar ieder specialisme heeft er zijn eigen naampje op geplakt. Er zijn echter grote overeenkomsten tussen mensen met chronische vermoeidheid, chronische aspecifieke lage rugklachten, fibromyalgie, whiplash, post Lyme, etc. Ik zie mensen in mijn beide banen met langdurige klachten die vaak vele medisch specialisten bezoeken op zoek naar de fysieke oorzaak van hun fysieke klachten. Als alle onderzoeken feitelijk niets tastbaars opleveren en ze een beschrijvende diagnose zoals bijvoorbeeld fibromyalgie krijgen, zijn vervolgens natuurlijk nog niet van hun klachten af!

Niet meer eindeloos doorverwijzen

Wat mij betreft leren alle artsen SOLK herkennen. Hopelijk stoppen we dan met eindeloos doorverwijzen naar een aanpalend specialisme om te zien of daar misschien een oorzaak voor de klachten gevonden kan worden. Terwijl we vooraf eigenlijk al weten dat die kans heel klein tot afwezig is. Huisartsen worden hierin geschoold, als poortwachter van de gezondheidszorg. Maar ook bedrijfsartsen worden veelvuldig geconfronteerd met SOLK. Neem als voorbeeld de iets te zware werknemer met een kantoorbaan, die sinds een half jaar kampt met aspecifieke rugklachten. Geen van de beeldvormende onderzoeken heeft iets heeft opgeleverd, anders dan “wat degeneratieve afwijkingen, passend bij de leeftijd.” Maar deze werknemer is wel gestopt met werken en met sporten. Omdat het zo’n pijn in zijn onderrug en bil doet, iedere keer dat hij weer probeert fysiek actief te zijn of als hij probeert zijn werk te hervatten. “Als het nog steeds zo gevoelig is, dan is er vast iets mis in de rug”. Of nog erger, iemand heeft geroepen dat zijn rug versleten is, dus nu denkt hij dat hij het de rest van zijn leven maar rustig aan moet doen met zijn rug. Had iemand maar gezegd dat hij een slecht getrainde rug heeft, waar opbouwen van de belastbaarheid het belangrijkste doel zou moeten zijn om van zijn klachten af te komen!

Gezonde dosis interesse in psychologie en gedrag

Ik zie SOLK niet als de afwezigheid van ziekte, maar vooral als een complex gedragsmatig probleem waarbij angst, aandacht, overbelasting en stress een grote rol spelen. Hoe dat te communiceren richting de werknemer/cliënt/patiënt ervaar ik een grote uitdaging. Gehaast zijn en een nauw blikveld helpen in ieder geval niet heb ik gemerkt.  Een psycholoog mist medische kennis en de medicus mist soms de psychologische vaardigheden om adequaat te adviseren bij niet objectiveerbare klachten. Voor bedrijfsgeneeskunde is een gezonde dosis interesse in psychologie en gedrag zelfs een pré. Maar eigenlijk kom ik bij alle specialismen het belang van psychologie tegen. De werknemers op mijn spreekuur komen namelijk ook bij alle collegaspecialisten! Daarom moet de bedrijfsarts van heel veel vakgebieden een beetje weten. Specialist in arbeidsgebonden aandoeningen en daarnaast medisch generalist en communicatief evenwichtskunstenaar.

Studenten & artsen, opgelet!

Erik-Jan biedt geneeskundestudenten en artsen graag de mogelijkheid om een dag(deel) mee te lopen. Interesse? Mail Erik-Jan.


Blogs & video’s

naamloos

Van duikerarts tot lijkschouwer

Ongeveer dertig jaar ben ik, Geert van Nispen,  nu actief als bedrijfsarts. Ik kan dan ook uit ervaring zeggen dat het vak van bedrijfsarts al decennia in ontwikkeling is. Vroeger lag de nadruk heel sterk op klachten door het werk. Dat is behoorlijk veranderd. Het gaat anno 2016 steeds meer over communicatie en over de stand van zaken in de samenleving. Ik kan geen krant openslaan of er staan tal van berichten in die iets met mijn vak te maken hebben.

Dertig jaar bedrijfsarts: nooit saai!

Zelf heb ik in mijn werk ook een hele ontwikkeling doorgemaakt. Ik heb het altijd als een pré gezien dat je als bedrijfsarts vele kanten op kunt. Ik heb daar volop gebruik van gemaakt . Het vak leent zich heel erg goed voor nevenfuncties en voor verbreding en verdieping op allerlei gebieden. Naast het beoordelen van arbeidsgeschiktheid en allerlei zaken rond sociale wetgeving heb ik me bijvoorbeeld bezig gehouden met hyperbare geneeskunde. Als duikerarts ben ik betrokken geweest bij de bouw van de Westerscheldetunnel. Daarnaast ben ik ook gemeentelijk lijkschouwer geweest en heb ik onderzoek gedaan op de universiteit. Op een gegeven moment ben ik me ook gaan bezighouden met onderwijs.

Beroep voor nieuwsgierige mensen

Voor wie de de stap nog moet zetten, kan ik alleen maar zeggen: als je nieuwsgierig bent en openstaat voor communicatie zou dit weleens jouw vak kunnen zijn. Er komen steeds meer aspecten bij het beroep bedrijfsarts. Ik zie ook steeds vaker bedrijfsartsen in bestuursfuncties terechtkomen. Als je nieuwsgierig bent wordt het een levenshouding, geen baan van 9 tot 5.


Geert is beschikbaar voor gastcolleges bij medische faculteiten, maar ook voor andere vormen van onderwijs & voorlichting. Interesse? Mail Geert.

avdw-leonie

De meeloopweek van Leonie

Leonie Mooyman is sinds 2015 bedrijfsarts in opleiding bij Arbo Unie. Als ambassadeur biedt ze iedereen deze week een inkijkje in haar werk en haar leven. Dat doet ze via meerdere blogs op deze site en via Instagram. Wie na deze digitale meeloopweek meer wil weten over het vak kan Leonie altijd mailen voor een echte meeloopdag – In Real Life.

Wie is Leonie?

Leonie werkte na haar afstuderen in 2013 eerst een tijdje bij het UWV als verzekeringsgeneeskundige. Ze besloot zich te specialiseren tot bedrijfsarts. Inmiddels is ze bedrijfsarts in opleiding bij Arbo Unie. ’Wat ik superleuk vind aan dit beroep is dat je werk directe impact heeft op mensen op en bedrijven. Ik vind het sowieso een van de mooiste dingen van mijn werk dat ik actief ben op meerdere niveaus en dat ik er zowel voor de werknemer als werkgever ben. Of het nu gaat om preventie of verzuimbegeleiding, om individuele gevallen of complete afdelingen of bedrijven: ik heb veel verantwoordelijkheden, maar ook veel vrijheid om naar eigen inzicht te handelen. Precies dat zorgt ervoor dat ik veel plezier heb in mijn werk.’


Blogs

‘Ik wil de hele mens kunnen zien’

 

 

 

law-series-4-1467436-1278x960

Woensdag opleidingsdag

Woensdag is voor mij, Christiaan Mollema, opleidingsdag. Ik volg mijn opleiding tot bedrijfsarts bij de NSPOH in Utrecht. We zijn nu bezig met het blok ‘Risico in arbeid’. Hierbij hebben we onder andere onderwijs gehad in fysieke risicofactoren en psychosociale risicofactoren. Vandaag is het onderwerp lawaaischade en audiometrie. Lawaaischade is een veel voorkomende beroepsziekte. Het is voor de bedrijfsarts van belang om hier aandacht voor te hebben. We krijgen inzicht in risicovolle arbeidssituaties, normwaarden en aanbevelingen ter verbetering van de arbeidsomstandigheden.

Arbeidsdermatologie

In de middag hebben we onderwijs over arbeidsdermatologie. Hierbij krijgen we vooral aan de hand van casuïstiek onderwijs over anamnese, herkenning, lichamelijk onderzoek en mogelijke therapie. Daarnaast is er aandacht voor de preventie bij beroepsgerelateerde huidaandoeningen.

img_1440

Meer weten? Meelopen?

Wil je meer inhoudelijke informatie, neem dan contact met mij op. Wil je als coassistent of als arts een dag met mij meelopen om een betere indruk te krijgen? Ook dat kan. Stuur me even een mail, dan hoor je van me!